De wekker ging vanmorgen erg vroeg en erg hard. We waren dan ook meteen klaar wakker om 3:15 uur. De shuttlebus van de Travelodge bracht ons om 4 uur naar de luchthaven. Ondanks dit vroege tijdstip waren we niet de enige twee in het shuttlebusje. Die was met een zo’n 15 personen dan ook afgeladen, maar het ritje naar het vliegveld duurde gelukkig slechts vijf minuten. Daar konden we gelijk in de rij aansluiten voor het inchecken. De incheckbalies gingen pas om kwart voor vijf open.

Na het inchecken moesten we door de gebruikelijke uitgebreide controles. Oftewel schoenen uit, jas uit, laptop en videocamera helemaal uit de tas, riem af, boardingpas in je hand en door het detectiepoortje. Daarna zo snel mogelijk al je spullen weer verzamelen en inpakken of aantrekken. Gelukkig waren onze koffers in LA al doorgelabeld tot aan Schiphol. Die hoefden we dus niet, zoals wel het geval was op de heenweg, in Philadelphia weer op te halen en daar opnieuw in te checken.

Na een rustige vlucht met na de kuststrook goed uitzicht arriveerden we volgens planning vijf uur later in Philadelphia. Daar moesten we drie en half uur wachten voordat onze vlucht naar Schiphol zou vertrekken. In die tussentijd hebben we wat gewinkeld, wat gegeten en de laptop maar even tevoorschijn gehaald om het eerste deel van dit verslag te maken.

Op de vijf uur durende vlucht naar Philadelphia hadden we niet geslapen en op de 8 uur durende vlucht naar Schiphol konden we ook maar mondjes maat wat slapen. De tijd zijn we doorgekomen door wat te kijken naar een wazige film, lezen, Sudoko-en, wat eten en wat drinken. Uiteindelijk kwamen we aan op een somber en regenachtig Schiphol. Daar moesten we nog dik 10 minuten taxiën voordat we bij de gate waren. De douane ging vrij rap maar toen moesten we wachten totdat de koffers zouden komen. Het zou nog een kwartier duren voordat de band in actie zou komen om onze koffers te bezorgen.

 

 

We werden om een uur of 8 wakker. Na het wederom enorme ontbijt van een bakje koffie, een koek en een muffin hebben we de auto ingeladen en zijn we op pad gegaan om de auto in te gaan leveren. Omdat het zondagochtend was was het erg rustig op de weg. Het inleveren van de auto moest weer gebeuren in de buurt van het vliegveld. We zaten vlak bij de grote weg, maar we besloten om via een toeristische route richting het vliegveld te gaan. Als eerste ging de route over een nagenoeg uitgestorven Sunset Boulevard. Na de Sunset Strip zijn we afgeslagen en Beverly Hills ingereden, net als gisteren met de Starline tour naar de huizen van de sterren. We vonden zowaar weer de weg naar de huizen van o.a. de Osbournes en Tom Cruise. Bij beide was het er doodstil, alleen het paparazzi gehalte bij het huis van Tom Cruise was een stuk lager. Gisteren zagen we een auto of twaalf bij de ingang van het huis staan met in iedere auto één of twee paparazzi’s, nu maar twee auto’s.

Na nog wat rondgereden te hebben door Beverly Hills en Bel Air kwamen we uiteindelijk weer op Sunset Boulevard uit. Het laatste stuk naar het vliegveld legden we af over de grote weg. Na de afslag naar LAX stonden er gelukkig borden die ons leidden naar de Rental cars return. Maar voordat we daar naar toe gingen checkten we eerst nog in bij de Travelodge LAX. Inderdaad hetzelfde motel waar we de eerste nacht van de vakantie in hadden overnacht. De kamer hadden we gisteravond via internet al geboekt. Na het inchecken en de koffers afgegeven te hebben zijn we de auto gaan aftanken en inleveren. We hadden bij het ophalen van de auto niet gezien dat er twee deukjes in de deuren aan de bestuurderskant zaten. Gelukkig liepen ze bij het inleveren van de auto net zo globaal om de auto om ‘m te inspecteren als dat wij drie weken geleden hadden gedaan. Dat moet ook wel want het gaat er echt aan de lopende band. Wij hadden een aantal auto’s voor ons met inleveren en na ons waren er inmiddels ook al weer de nodige auto’s gearriveerd. Via een shuttlebus van de autoverhuurder kwamen we weer terug bij het airporthotel. Ondanks de drukte bij het inleveren waren wij de enige twee die van deze shuttlebus gebruik maakte.

In het hotel bleek onze kamer inmiddels schoongemaakt en konden we onze kamer in. Het was inmiddels al over elven en onze vlucht vertrekt pas morgenochtend om 6:30 uur. Na even bekeken te hebben wat we de rest van de dag nog konden gaan doen besloten we om per metro naar downtown LA te gaan. Dat betekende eerst zo’n anderhalve mijl lopen. Halverwege bleek het ineens wat te gaan regenen. Gelukkig konden we bij een gebouwtje schuilen. We liepen echter precies onder de aanvliegroute van de landingsbaan van LAX door. In de tijd dat we stonden te schuilen kwamen er dan ook de nodige vliegtuigen heel laag over.

Gelukkig werd het na een paar minuten weer droog en vervolgden we onze weg naar het metrostation. Met de metro kwamen we na zo’n zestien haltes en één keer overstappen in downtown LA. Dat was op deze zondagochtend erg uitgestorven. Maar na wat rondgelopen te hebben kwamen we uit op het drukke Broadway. Het was erg redelijk druk en wij bleken één van de weinige blanken te zijn, de rest was van Mexicaanse afkomst. Toch wat rondgelopen, maar veel viel er niet te beleven. Ondertussen hadden we wel trek gekregen en zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje. Dat viel niet mee, maar uiteindelijk kwamen we een Subway tegen. Na een broodje konden we er weer tegen en besloten we maar weer met de metro terug te gaan naar het motel. In de metro heb je wel een goed zicht op LA. Je zou verwachten dat een metro ondergronds rijdt, maar hierin LA niet. In Hollywood reed de metro trouwens wel ondergronds.

Alle huizen die je vanuit de metro ziet staan zijn vrijstaand maar vrij klein en aardig in verval. Hoogbouw in LA komt alleen in downtown voor. Het overstappen op de andere metrolijn gebeurt trouwens op een perron tussen de freeway in. Een enorme herrie dus van het aan beide kanten langsrazende snelwegverkeer. Rond vieren waren we weer terug bij het motel en zijn we even gaan plonzen in het zwembad. Niet heel erg lang, want ondanks dat het een heated pool zou moeten zijn was het water niet echt warm.

‘s Avonds zijn we voor de verandering maar weer eens bij de eettent gaan eten die het dichtst bij het motel ligt. Dat is hier het naastgelegen Denny’s. Verrassend genoeg waren we deze vakantie nog niet bij een Denny’s geweest, dus dat pikten we toch nog even mee. We dachten dat het een soort McDonalds zou zijn, maar het was meer een restaurant. Op zich hebben we prima zitten eten, het gaat allemaal wel in een sneltreinvaart. Het eten is er erg snel en nog voordat je klaar bent ligt de rekening al op de tafel. Na het diner zijn we terug gegaan naar de motelkamer en hebben we de koffers gepakt. Morgen moeten we erg vroeg op want om vier uur brengt de shuttlebus ons naar het vliegveld.

 

 

Vanmorgen hebben we uitgeslapen tot een uur of acht. Het ‘ontbijt’: koffie, jus, een muffin en een danish cherry koek, hebben we in het zonnetje bij het zwembad genuttigd. Rond negen uur zijn we naar het metrostation Sunset/Vermont gelopen. Dat ligt maar zo’n 200 meter van het motel. Daar hebben we een metrodagkaart voor 3 dollar p.p. gekocht. Met die kaart mag je ook gebruik maken van alle bussen in Los Angeles, bleek later bij navraag bij het Visitor Center. Bij de derde halte van de rode metrolijn, Hollywood Highland, zijn we uitgestapt. Hier kwamen we bij het Kodak Theatre boven de grond, midden in de Walk of Fame. We hebben een tijdje gezocht naar de sterren van Journey en Motley Crue want die wilde Jeroen graag zien. We wisten niet precies waar ze lagen, alleen dat ze vlak bij elkaar moeten liggen. Daarom hebben we in een winkeltje een kaart gekocht waar alle sterren op staan. Helaas bleken deze twee er niet op te staan. We hadden het al bijna opgegeven en wilden op internet op gaan zoeken waar we ze zouden kunnen vinden, toen we ze ineens zagen.

Daarna zijn we richting het Chinese Theatre gelopen, omdat we een tour langs de huizen van filmsterren wilden doen. Deze tour zou 37 dollar kosten en we hadden een kortingscoupon van zes dollar. Maar vlak voor het Theatre werden we aangesproken door iemand van Starline Tours die ons de tour aanbood voor 20 dollar p.p.. We moesten even een kwartiertje wachten totdat de tour begon, dus hebben we de tijd gedood door bij Chinese Theatre allemaal rondlopende, verkleedde look-a-likes van o.a. Charlie Chaplin, Elvis, Gene Simmons, Spiderman, Spongebob etc. te bekijken. Om kwart over elf gingen we met een busje met tien personen op weg. We kwamen in Beverly Hills en Bel Air langs huizen van o.a. Dr. Phil, Peter Falk, Nicolas Cage, Madonna, Tom Cruise, Rod Stewart, Aaron Spelling, de Osbournes en diverse voor ons onbekende sterren. Van sommige huizen, zoals dat van Madonna en Tom Cruise is alleen de toegangspoort zichtbaar dus heeft het weinig zin om daar foto’s van te maken. Na het bezichtigen van de huizen zijn we nog over de Sunset Strip gereden, langs diverse bekende clubs en over Rodeo Drive, met alle dure winkels. Na twee uur was de tour afgelopen en zijn we met de bus naar de Sunset Strip gegaan. Na het fotograferen van diverse rockclubs, zoals de Whisky-a-Go-Go, wilden we gaan lunchen bij de Rainbow Bar and Grill maar deze bleek pas om vijf uur open te gaan. Toen zijn we maar een eindje verderop bij JAXX naar binnen gegaan. Volgens de menukaart kon je hier ’food that rocks’ krijgen en we hebben een yada-yada-yada pizza voor twee besteld. Dat was een flink maar zeker lekker maal.

Na nog wat op Sunset Boulevard rondgekeken te hebben, hebben we de metro naar het motel genomen. In een winkelcentrum vlak bij het motel hebben we een cheesecake en wat andere boodschappen gekocht. In de kamer hebben we de cheesecake met een bakkie opgepeuzeld. We hebben verder wat voorbereidingen voor ons vertrek (boeken motel bij LAX) en het inleveren van de auto (leegruimen) getroffen. De auto moeten we morgen namelijk om 12:00 uur weer inleveren.

 

 

Het ontbijt van vanmorgen was een waar paradijs op aarde voor deze jongen. Enorm veel lekkere zoetigheid, zoals bijvoorbeeld heerlijke kruimel koeken en chocoladecake. Voor de vorm hebben we daarbij toch ook maar een bagel gegeten.

Het was vandaag weer wat bewolkt, maar dat was het de afgelopen dagen aan de kust iedere keer en naar mate de dag vorderde werd het dan steeds zonniger. En dat was deze dag niet anders. Na het uitchecken zijn we eerst nog even naar de Santa Barbara pier gelopen. We waren nog maar net op weg toen we bij het naastgelegen motel een uiltje tegen de ramen zagen fladderen. Het uiltje leek lelijk in paniek. Waarom werd snel duidelijk, want na enkele seconden waren we live getuigen van een aanval van een (naar onze mening) buizerd die het op het uiltje had gemunt. En dat op drie meter afstand. Dan is zo´n buizerd toch echt een flink beest met z´n vleugels wijd. Het uiltje bleek echter toch ontkomen en werd door een heleboel kraaien in bescherming genomen. Sterker nog, de kraaien maakten om beurten een aanvallende duikvlucht richting de buizerd. Die trok zich daar echter niet zoveel van aan.

Na dit oponthoud zijn we verder gelopen naar de pier. Dat bleek toch nog wel een uurtje lopen heen en weer. Vanaf de pier heb je een mooi zicht op het strand en de kustweg van Santa Barbara. Na terugkomst van de pier zijn we rond kwart over elf in de auto gestapt en vertrokken naar onze eindbestemming, Los Angeles.

In de auto weer een lekkere radiozender gevonden, 95.5 KLOS, die o.a. de Golden Earring de ether in wist te slingeren. Helaas bleek na een half uurtje dat we ergens een afslag hadden gemist, want we reden LA al in en we zaten nog steeds op de als maar drukker wordende 101. Dat was niet de bedoeling omdat we via Highway 1, langs de kust, LA binnen wilden rijden. Dus maar even een stukje terug gereden op de 101 en een afslag genomen naar de Highway 1. Die bereikten we ter hoogte van Malibu. In Malibu loopt deze Highway 1 vlak langs de kust, alleen zijn er toch nog heel wat mensen die een huis tussen de highway en de kust hebben weten te bouwen. In de bergen bij Malibu zagen we wel de nodige leuke huizen liggen. Na Malibu reden we al snel, zo rond twee uur, Santa Monica binnen en daar hebben we de auto geparkeerd op een parkeerterrein naast de Santa Monica Pier. De pier, compleet met achtbaan en reuzenrad, hebben we uiteraard ook even bezocht en vervolgens zijn we heerlijk op het strand gaan liggen. Het was niet heel zonnig, eerder beetje heiig (kan ook smog zijn geweest) maar de temperatuur was prima met zo’n 28° C. Voordat we weer vertrokken hebben we nog een broodje gegeten.

Eenmaal van de parkeerplaats af stonden we op Interstate 10 al snel in de file. Stapvoets kwamen we na een paar mijl eindelijk bij de afslag die we moesten hebben richting het door ons gewenste hotel. Vervolgens doorkruisten we LA richting het oosten over een vanwege de spits al erg drukke Santa Monica Boulevard. Het door ons uitgekozen hotel bleek helaas nog naar een kamer voor één nacht te hebben, terwijl we twee nachten wilden blijven. Dus verder gezocht en uiteindelijk kwamen we uit bij Travelodge Hollywood aan Vermont Avenue, vlak bij Sunset Boulevard. Die hadden gelukkig nog wel een kamer voor een redelijke prijs. Na het inchecken wilden we nog even gaan zwemmen in het zwembadje van het motel, maar verder dan een half been zijn we niet nat geworden. Kieskeurig als we zijn vonden we het water veel te koud. Na deze teleurstelling zijn we op zoek gegaan naar een eettent. Bij het oplopen van de straat bleek dat links een thais/chinees restaurantje zat en rechts een Wendy´s. Omdat we wel weer eens wat anders wilden dan fastfood gingen we linksaf. Bij de thai hebben we prima zitten snavelen. Helaas geen slierten, maar rijst met mongolian beef en rijst met kip kerrie. Ondertussen werd ook duidelijk dat er vrij regelmatig de diverse ambulances, politie en brandweerwagen met sirenes door Vermont Avenue razen. En die worden zo nu en dan aangevuld met overvliegende helikopters. Welkom in LA. Gelukkig bleken we hier later op de motelkamer weinig last meer van te hebben.

 

 

We wilden vandaag vroeg bij Hearst Castle zijn dus zijn we vroeg opgestaan. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt: koffie, jus, muffins en nu ook cinnamon rolls. Allemaal lekker zoet, maar soms wil je toch ook wel een gewone boterham met kaas.

Even voor half negen vertrokken we naar Hearst Castle. Het was weer bewolkt. We konden gelijk mee met de tour van 8:40. Na een busrit van een kwartier kwamen we bij het kasteel aan. Het kasteel ligt hoog op een berg, zo hoog dat we boven de wolken zaten en dus in de zon liepen. We hadden de keuze uit vijf rondleidingen en wij namen de rondleiding voor degenen die hier voor het eerst kwamen. Die rondleiding ging langs een enorm buitenzwembad, één van de drie guesthouses (Casa del Sol), één van de 14 woonkamers, de eetkamer, een kamer met 2 biljarttafels, de tennisbanen en het binnenzwembad. Tijdens de rondleiding zagen we allerlei beelden, wandtapijten, zilver en zo, allemaal door Hearst gekocht in Europa. Om half 11 waren we weer bij het Visitor Center, de bewolking was inmiddels bijna helemaal weg. We konden gelijk de cinema in om een film van drie kwartier over Hearst Castle te bekijken. Toen we weer naar buiten kwamen stonden er hele rijen bij de cinema en bij de bussen voor de tours. Gelukkig waren wij er vroeg en hoefden wij nergens te wachten.

Rond één uur waren we in San Luis Obispo, hier hebben we getankt en een paar boodschappen voor de lunch gedaan. Daarna zijn we doorgereden naar Pismo Beach, waar we in een parkje aan de kust hebben geluncht. Hierna hebben we onze weg vervolgd over Highway 1 richting Santa Barbara. We hebben nog een klein omweggetje gemaakt via Solvang. Hier staan allemaal Deense huisjes en je kan er ook allerlei Deense producten kopen.

Via een mooie weg met palmbomen en ‘aardige huisjes’ reden we rond half 4 Santa Barbara binnen. Een half uurtje later waren we ingecheckt bij de Cabrillo Inn. Ondanks de kortingsbon best prijzig maar wel vlakbij het strand, alleen de kustweg oversteken. We hebben dan ook onze zwemkleding aangedaan en zijn naar het strand gegaan. Helaas was het net iets te fris dus zijn we maar even het zwembad van het hotel ingedoken.

Voor het eten zijn we naar het centrum van Santa Barbara gegaan. Het viel niet mee om een parkeerplaats te vinden, zeker niet met al die éénrichtingswegen, en daarna hebben we de hoofdstraat een paar keer doorgelopen om een eettentje te vinden. Er zaten er genoeg maar óf het stropdassengehalte was te hoog, óf er zat niemand óf het was onze smaak niet. Uiteindelijk kwamen we bij een soort snackbar uit. Hier hebben we op een terrasje een burger/salade met patat gegeten.

 

Klik hier voor de foto's van vandaag. 

 

Vanmorgen uitgeslapen tot half acht en ontbeten in het hotel. Niet super uitgebreid, maar er was koffie, jus d’orange en bagels. Het was weer erg bewolkt, maar de temperatuur was goed. Na het ontbijt zijn we naar de kust bij Monterey gereden en langs de Cannery Row. Dat is de plaats waar ze vroeger sardientjes inblikten, maar tegenwoordig zijn de meeste fabrieken omgebouwd tot hotel.

Na Monterey kwamen we langs de kust bij Pacific Grove. In dit plaatsje staan hele mooie, leuke houten huizen langs de kustweg. De kust is erg rotsachtig maar die rotsen zijn juist ideaal voor de zeehonden om lekker op uit te rusten en op te warmen. We zagen er dan ook genoeg liggen tijdens een wandeling langs de kustweg.

Na verder langs de kust te hebben gereden kwamen we bij de 17 Mile Drive. Dat is een rit verder langs de kust, maar dan tussen diverse golfbanen en super de luxe huizen in. Allemaal privé terrein, daarom moesten we ook toegang betalen om daar te mogen rijden. De 17 Mile Drive loopt al slingerend tussen de kust en de golfbanen in. Echt superbanen, ik kijk al uit naar m’n GVB. Alleen jammer dat het allemaal banen zijn voor ‘members only’. Langs de route zijn er weer de nodige view points en bij de meeste daarvan zijn we ook even gestopt. Halverwege kwam ook de zon door en toen werd het direct warm. De hele dikke huizen die langs de route staan zijn trouwens vrijwel allemaal flink afgeschermd door hoge schuttingen of hekken. Uiteindelijk kwamen we langs de golfclub Pebble Beach en daar was ook een benzinestation. Niet dat wij wat nodig hadden, maar het viel op dat er nergens een bord met de prijs per gallon te vinden was (zal degenen die er tanken ook niet boeien), er alleen echt hele dikke auto’s van fossiele Amerikanen stonden en dat je ramen werden gewassen.

Rond half één reden we weer de doorgaande weg op richting het zuiden via de highway 1. Onderweg zijn we daar weer bij de diverse uitkijkpunten gestopt. Onderweg bij Big Sur kwamen we in de ‘file’, dat duurde maar een minuut of 5 want er was maar één rijbaan beschikbaar ivm wegwerkzaamheden. De weg loopt trouwens vanaf de Monterey Peninsula, dus na Carmel, niet meer laag langs de zee maar slingert hoger in de bergen. Hierdoor konden we onderweg helaas nergens een strandje bereiken. Nou waren die er ook niet heel veel, want het merendeel is rotskust.

Bij het gehucht Gorda hebben we uiteindelijk rond vieren wat gegeten, de hotdog was erg welkom na het toch wat beperkte ontbijt. Vlak na deze onderbreking spotten we bij een uitzichtpunt ineens een walvis vlak voor de kust. Je zag er niet heel veel van, maar zo nu en dan zag je een vin boven water komen en een hoop water opspetteren. Vlak voor San Simeon hebben we nog een stop gemaakt bij een aantal Elephant Seals die heerlijk op het strand in het zonnetje lagen.

Bij San Simeon namen we de afslag naar Hearst Castle. Bij aankomst in het Visitor Center bleek echter dat er vandaag geen rondleidingen meer worden gegeven. Wel kregen we nog diverse tips voor overnachtingen in de buurt. Bij één van die tips, de Sea Breeze Inn in San Simeon, zijn we gaan informeren naar een kamer. Hier hadden we dan ook een kortingscoupon van. Voor de prijs die op de coupon stond konden we een beperkte kamer krijgen, maar voor iets meer hadden we een goede kamer met uitzicht op de pacific ocean. Een ruime kamer met creatief gesponste wanden (een kind van vier kan het niet beter).

Na het inchecken en de spullen op de kamer gezet te hebben, hebben we een strandwandeling gemaakt. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid. Er waren al vanwege het laag seizoen enkele restaurants gesloten, maar uiteindelijk konden we terecht bij de Pacific Blue Bar & Grill. Hier was het ook al laagseizoen, want de steak die ik in eerste instantie wilde bestellen was er niet en ook de gewenste wijn van Ingrid was niet meer voorradig. Gelukkig was er voor beiden een goed alternatief en hebben we lekker gegeten.

Na het diner hebben we nog de zon in de zee zien zakken en zijn vervolgens naar de motelkamer gegaan. Hier weer de gebruikelijke activiteiten zoals foto’s bekeken en verslagje gemaakt. En nu weer bijtijds naar bed omdat we morgenochtend vroeg bij Hearst Castle willen zijn.

 

 

We hadden geen wekker gezet maar werden toch rond 7 uur wakker. Aangezien we de ochtendspits zoveel mogelijk wilden vermijden, hebben we rustig aan gedaan. Na het geweldige ontbijt, deze keer koffie/thee met maar één muffin, zijn we rond negen uur bij het hotel vertrokken. Tot onze verrassing bleek het vanmorgen bewolkt/mistig te zijn. Dat hadden we zeker niet verwacht na het stralende weer van gisteren.

Allereerst zijn we door het slingerende gedeelte van Lombard Street gereden. Daarna zijn we door de straten van San Francisco gaan rijden. We hebben stukjes van de 49 Mile Scenic Drive gereden maar omdat de route nogal slecht staat aangegeven, hebben we het grootste gedeelte zelf bepaald. Uiteindelijk kwamen zo we in het Golden Gate Park uit. Hier hebben we wat rondgelopen in de Botanische tuin. Het viel daarbij niet mee om alle watersproeiers te ontwijken. Na nog wat rondgereden te hebben in het park, kwamen we rond twaalf uur langs een winkelcentrum en aangezien we vanwege het ‘flinke’ ontbijt wel trek hadden, zijn we daar wat gaan eten bij Arby‘s.

Even over half één zagen we dan eindelijk de Pacific Ocean weer en hebben we onze weg via de kustweg, highway 1 ofwel de Cabrillo Highway, vervolgd. We zijn bij een paar baaitjes gestopt om even over het strand te lopen. Onderweg was het afwisselend bewolkt en zonnig maar door de wind bleef het de meeste tijd wel wat fris. Bij de Pigeon Point Light House zijn we wat langer gestopt. Na het maken van diverse foto’s van de vuurtoren zagen we ineens een paar koppies van zeehondjes in het water. Helaas was de zee nogal wild en dus waren ze moeilijk op de foto te krijgen.

Daarna zijn we doorgereden naar Monterey. In het boekje met kortingscouponnen stonden diverse motels in Monterey. Aangezien Super 8 ons eerder goed was bevallen, besloten we daar heen te gaan. Daar kwamen we om vijf uur aan en na de spullen uit de auto te hebben gehaald, zijn we Old Monterey ingegaan. Daar bleek de wekelijkse dinsdagmarkt te zijn. Er werd voornamelijk groente en fruit van eigen land verkocht. Via de markt kwamen we in de haven van Old Monterey uit. Daar bleek ook een Fishermans Wharf te zijn, compleet met zeeleeuwen. Na daar wat rondgekeken, gefotografeerd en gefilmd te hebben, zijn we naar een groot winkelcentrum vlakbij het motel gegaan. Hier hebben we bij Boadies American Grill gegeten. We moesten bij de counter bestellen en gelijk afrekenen, kregen een beker mee om zelf de frisdrank in te schenken en een soort mobiele telefoon. Deze ging trillen en knipperen toen het eten klaar was en we het bij de counter konden ophalen. Rond half 9 waren we weer in onze motelkamer en konden we beginnen aan het gebruikelijke bekijken en uitzoeken van de foto’s en het maken van het verslag.

 

 

We werden om 7:15 uur wakker van de wekker. Na een douche en een bakkie koffie zijn we naar de receptie gegaan voor het ‘ontbijt’. Dat betekende een bakje koffie en een muffin. Dat was het. Nou, we hebben er maar twee muffins van gemaakt en zijn daarna richting Cable Car gelopen. In de cablecar hebben we meteen een dagkaart voor het openbaar vervoer gekocht en stapten we bij het eindpunt aan Market Street uit. Onderweg kwamen we nog langs het Chancellor Hotel, daar heeft Jeroen een jaar of vier geleden al eens een paar dagen overnacht. Bij Market Street zijn we naar de Visitor Information Center geweest en hebben we diverse info en plattegrondjes over San Francisco opgehaald. Daarna zijn we door Market Street gelopen en daar hebben we wat gewinkeld. Daarna zijn we gaan lunchen (en meteen nog een beetje ontbijten) bij Lori’s Diner aan Powell Street. Dat is een restaurant in de jaren 50 stijl. We waanden ons in Happy Days, alsof The Fonz ieder moment binnen kon stappen.

Na een flinke maaltijd zijn we met de bus naar Chinatown gegaan. Hier hebben we wat rondgesnuffeld en zijn toen met de bus richting Coit Tower gegaan. Met de bus die we hadden genomen kwamen we er niet helemaal dus moesten we nog een aantal blokken lopen. En dat viel niet mee, omdat het allemaal flink omhoog liep. De laatste 100 meter ging via trappen. Bij Coit Tower heb je een mooi overzicht over San Francisco en de baai.

Daarna zijn we per bus naar Fisherman’s Wharf gegaan en hebben bij de Blue en Gold Fleet een bay cruise geboekt. We hadden geluk dat we meteen aan boord konden en we vonden ook nog eens een goeie plaats aan de achterkant van de boot. Helaas werden we wel helemaal gek van de vliegen die daar de passagiers terroriseerden. Gelukkig vertrokken we vrij snel en werd het iets minder.

De boottocht ging langs de zeeleeuwen richting Golden Gate Bridge. Na daar iets onderdoor gevaren te zijn voeren we weer terug de baai in langs Angel Island en Alcatraz. Na een uurtje waren we weer terug in de haven.

Hierna wilden we een tram nemen richting Market Street, maar die was afgeladen. Daarom hebben we een bus gepakt richting de City Hall. Er zijn in San Francisco geen echte bezienswaardigheden zoals in Parijs of Londen, maar het is hier meer het beleven van de stad zelf.

Na nog wat rondgelopen te hebben zijn we per bus teruggekeerd naar het motel. Hier hebben we nog eea gewassen en zijn we er weer op uit getrokken naar Lombard Street, om precies te zijn naar het deel van Lombard Street waar de weg een slingerweggetje is. Dat was maar drie blokken lopen, maar ook alle drie weer stijl omhoog. Terug is trouwens ook geen pretje op zo’n stijle weg. Op de terugweg hebben we gekeken naar eettentjes, maar die konden we hier niet vinden. In de buurt van het motel hebben we nog een paar blokken uitgekamt, maar nergens wat te eten te vinden. Uiteindelijk zagen we een klein zaakje dat sandwiches verkocht (zoals de Subway, maar dan heel wat primitiever). Het zag er allemaal wel wat twijfelachtig uit, maar hier hebben we uiteindelijk dan toch maar een flink belegd broodje gehaald en die hebben we op de motelkamer opgegeten. Het smaakte heel goed en als we morgen niet de hele dag op de pot hoeven te zitten was het nog goed verteerbaar ook.

 

Tekst: Jeroen
Gereden: 256 mijlen / 410 kilometer (Ingrid)

Tekst: Ingrid en Jeroen
Gereden: 288 mijlen / 460 kilometer (Jeroen)